Torquay,
een typisch Engelse badplaats.
Het is de hoofdstad van de Engelse riviéra.
De geboorteplaats van Agatha Christie.
Het stadje in Zuid-Devon is waarschijnlijk het bekendste
als het thuis van een van de populairste
televisiekomedies die ooit is gemaakt.
Het begon allemaal hier in Hotel Gleneagles
op Asheldon Road, in 1971.
Het Monty Python-team was in de buurt aan het filmen.
Van alle hotels waar ze in Torquay hadden kunnen slapen,
werden ze uitgerekend in dit hotel geboekt.
De rest, zoals ze zeggen, is geschiedenis.
Hotel Gleneagles, het originele thuis van Fawlty Towers!
De eigenaar destijds
was een man die Donald Sinclair heette,
een voormalige commandant bij de marine,
een vurig klein mannetje, geen twee meter lang zoals Cleese,
maar juist het tegenovergestelde,
een klein mannetje, maar heel vurig en erg correct.
En, hij hield niet van hotelgasten.
De baan was prima geweest als die gasten er maar niet waren.
De gasten verpestten zijn baan.
Er gaan verschillende verhalen de ronde over Donald Sinclair,
ik kan er twee of drie bedenken.
Een, Eric Idle, dat was een van de Monty Python groep,
die had een koffer bij de receptie staan.
En daar had hij een wekker in en die tikte.
Sinclair dacht, "Mijn God, er zit een bom in",
en hij gooide hem over de klif.
Gilliam, Terry Gilliam, was een Amerikaan,
en zoals u weet eten Amerikanen vaak
op een iets andere manier dan wij dat doen,
ze snijden hun eten, leggen het mes neer,
pakken de vork in hun andere hand,
en pakken het eten dan op met de vork.
Dat vond Sinclair maar niets, dat was niet Brits.
Dus terwijl Gilliam dat deed
liep hij dan langs hem, pakte het mes op en zei:
"Sorry, zo eten we hier niet."
Voor alle Pythons behalve één bleek het allemaal te veel,
en ze pakten hun koffers en vertrokken.
Maar John Cleese koos ervoor om in het Gleneagles te blijven,
voor de getalenteerde jonge komedieschrijver was het werk.
Het was toen hij Donald Sinclair observeerde,
heeft Cleese gezegd, dat hij op het idee kwam
van het personage dat Basil Fawlty werd.
Alle goede komedie
komt van wat mensen hebben gedaan en gezegd.
Je kunt niet uit je hoofd een heel erg
grappige situatie verzinnen, of in elk geval zelden.
Het moet worden geïnspireerd door "Mijn God, zei hij dat,
deed hij dat, niet te geloven,
dat onthoud ik en daar ga ik later
eens goed gebruik van maken."
Richard Saunders herinnert zich
dat hij een drankje probeerde te bestellen bij Meneer Sinclair
toen hij op familievakantie was in het Gleneagles.
Ik liep naar de bar toe,
het was nogal een lange bar,
ongeveer vijf meter lang, aan het eind van de ruimte.
En hij stond achter de bar, en ik liep ernaar toe,
en ik zei, "Twee gin en tonics, en mag ik een pint, graag?"
En hij hief zijn armen omhoog en pakte het hekwerk,
en hij ramde het hek naar beneden, en zei, "De bar is dicht."
"Maar ik slaap hier."
Hij zei, "Kan me niet schelen, de bar is dicht."
Dus mijn collega keek me aan en zei,
"Kom mee naar het Queens Hotel. Daar logeer ik
en we kunnen daar een pint drinken."
Dus daar gingen we,
en toen ik naar buiten liep
zei die vent tegen me, "En waar denk je dat jij naartoe gaat?"
En ik zei, "Ik loop alleen even naar het Queens,
om iets te gaan drinken met mijn vriend.
U serveert mij niets."
Hij zei, "Als je uitgaat en niet op 11 uur terug bent,
dan zit de deur dicht."
En toen ik terug kwam was de voordeur dicht, op slot.
Ik kon er niet in.
Dus ik dacht, dit is belachelijk, mijn vrouw en dochter zitten daar binnen,
dus ik bonsde op de deur,
en plotseling ging er een raam omhoog,
en hij stak zijn hoofd uit het raam met zijn pyjama aan.
Hij zei, "Ik zei toch dat hij op slot zou zitten,
als je niet--"
Ik zei, "Als je deze deur niet open doet,
dan zal ik hem inbeuken."
Nou, na een minuut of drie, vier ging de deur plotseling open;
hij zei-- en hij sloeg hem daarna dicht,
hij moet het hele hotel wakker hebben gemaakt--
en hij zei, "Laat dat nooit weer gebeuren."
Door dergelijke incidenten gingen verscheidene gasten
op zoek naar alternatieve accommodatie.
De ouders van Ian Jones hadden een concurrerend hotel.
Ons hotel, de Coppice, bevond zich
binnen een paar honderd meter van het Gleneagles,
en we kregen, zeg maar, vluchtelingen van het Gleneagles
die op onze deur kwamen kloppen, en smeekten om accommodatie.
Op een dag wilde mijn dochter het zwembad in,
dus ik kocht een kleine opblaasbare
plastic bal die je destijds kon krijgen, en opblazen en dichtmaken--
en ik gooide hem naar haar in het zwembad,
en zij gooide hem naar mij terug,
en toen ze hem op een gegeven moment teruggooide,
kwam die Sinclair eraan, pakte de bal weg, en hij zei,
"Geen balspelen rond dit zwembad."
Ik zei, "Het is maar een klein plastic--"
Hij zei, "U kunt hem krijgen wanneer u vertrekt."
Alles was teveel moeite.
Mensen kwamen naar beneden, en zeiden, "Pardon."
Dan zei hij, "Wat?!"
"Kunt u een taxi voor me bellen?"
"Nou goed dan, als het echt moet."
Als ik deze verhalen vertel,
kijken mensen me aan en zeggen ze, "Je maakt een geintje."
En ik zei, "Het is absoluut waar."
En ik kan me goed voorstellen
dat John Cleese daar vandaan kwam en dacht,
"Hier kunnen we nou eens een mooi programma van maken."
Donald Sinclair was getrouwd
met een Schotse die Betty heette.
Betty probeerde de vrede te bewaren,
en ze ging zo ver dat wanneer ze uit winkelen ging,
ze hem soms boven in het appartement opsloot,
en tegen het personeel zei, "Laat hem er maar niet uit,
hij maakt je alleen maar overstuur."
Betty Sinclair was... een zeer ontzagwekkende vrouw,
en het leek altijd of zij de kogels maakte,
en Donald die-- schoot ze dan af.
Mijn ouders gingen tijdens de zomer elke donderdagavond uit.
Ze gingen uit met Donald en Betty, uit naar een café op het platteland,
en wanneer ze terug kwamen,
zaten wij met spanning op ze te wachten
zodat ze ons de nieuwste taferelen
konden vertellen die op het Gleneagles waren gebeurd
in de voorgaande week.
En wat er altijd gebeurde was,
mijn moeder zat achter in de auto op weg erheen,
en Betty vertelde mijn moeder over de vreselijke dingen
die hij die week tegen de gasten had gezegd.
En Donald zat dan voorin met mijn vader,
en hij vertelde mijn vader
tot wat een vreselijke uitspraken zij hem gedreven had.
Nog iets wat Donald Sinclair met Basil gemeen had--
Hij hield niet van bouwvakkers.
Fred Tribe, die regelmatig bouwwerk uitvoerde voor de Sinclairs,
herinnert zich Donalds reactie
toen een collega per ongeluk een boom in brand zette
in de hoteltuin.
Hij zei tegen hem, "Mijn boom."
En hij was vreselijk nijdig, en liet zich op zijn knieën vallen,
en op het eind sloeg hij met zijn handen op het grint,
en zei, "Verdomde bouwvakkers, wat hebben jullie gedaan."
En op dat moment-- Hij was helemaal van streek--
Op dat moment kwam zijn vrouw naar buiten en zei, "Donald, schat,
wat doe je hier?"
En hij ging maar door over die vervloekte bouwvakkers.
Donald Sinclair is in 1981 overleden.
Zijn familieleden, die nog steeds in de buurt wonen, wilden niet geïnterviewd worden.
Maar ze zeiden wel dat ze vonden dat hij nogal belasterd was.
Hij mag dan excentriek zijn,
maar was hij echt zo erg als gezegd?
Deze familie heeft prettige herinneringen over Meneer Sinclair.
Linda Baker koos het Gleneagles
als de locatie voor haar huwelijksreceptie.
We hadden gehoord dat hij nogal...
bars was tegen iedereen,
dus we hoopten dat hij dat die dag niet zou zijn.
En we hebben geen verslagen gehad van dat dat wel zo was,
geen enkele gast leek ontdaan, dus dat was prima.
Commandant Sinclair kon, zoals hij het zelf zei,
soms een beetje bruusk zijn.
En Betty was nogal een prater.
Dus er zitten wel elementen van waarheid in het stel,
maar ik denk erg overdreven.
Bob French is het daarmee eens.
Hij adviseerde Mevrouw Sinclair altijd op binnenshuisarchitectuur.
Ik denk dat er een mythologie door Fawlty Towers was ontstaan.
Mensen zochten vaak
naar verhalen die uit dat hotel kwamen,
terwijl de meeste verhalen in feite uit de vruchtbare verbeelding
van de scriptschrijvers kwam.
Er speelde waarschijnlijk wat jaloezie mee,
want er was geen twijfel mogelijk,
ze had een van de mooiste hotels in Torquay.
Het Gleneagles Hotel
was een heel mooi hotel, prachtig gemeubileerd.
En dat was het hem,
misschien liet het wat te wensen over wat de... service betrof.
Genoeg over Basil en Sybil,
maar wie vormde de inspiratie voor Manuel, de ongelukkige kelner uit Barcelona?
Het schijnt dat er verschillende kandidaten zijn.
Er moeten heel, heel veel
Spaanse kelners zijn geweest die, weet u wel,
drankjes hebben gemorst in Torquay in de loop der jaren.
Ik neem aan dat dat er heel veel waren.
En beslist een flink aantal
dat absoluut geen kennis van de taal had.
Er was een over die hier werkte, een buitenlandse kelner,
of Manuel daarop was gebaseerd, dat weten we niet,
maar hij was het zo zat om voor Donald Sinclair te werken,
dat hij een taxi belde en zei, "Breng me naar Londen, snel."
En die taxi bracht hem--
God mag weten wat het kostte om hem naar Londen te rijden.
Mark Robinson gelooft
dat Manuel gebaseerd was op een Griekse kelner
waar hij mee werkte, die George heette.
Ik heb hem thee zien brengen als mensen om koffie vroegen,
en wanneer mensen om Earl Grey thee vroegen, gaf hij ze gewone thee.
Als ze om magere melk vroegen-- we hebben geen magere melk in de keuken--
dan deed hij de helft van de melk weg, en goot hij er water bij,
zodat het net op magere melk leek voor die mensen.
Er was een conferentie in het hotel, en hij serveerde de koffie,
en ze vroegen om een tweede kopje koffie
en hij ging naar ze toe en zei,
"Als jij mij verdomme betaalt dan krijg je verdomme koffie.
Jij betaalt me verdomme geen geld, krijg je verdomme geen koffie."
En, dat is natuurlijk waar ik denk dat John Cleese op het idee kwam,
want hij kwam vaak in het hotel
en gebruikte hier 's middags de theemaaltijd.
Wanneer je in Torquay bent, ben je nooit ver bij
een hotel of een huis voor betalende logés vandaan.
Dus wat maken de hotelhouders van de stad
van hun associatie met Fawlty Towers?
Het is een beetje gênant, kan ik eerlijk zeggen.
Het is een reputatie waarmee we wellicht onverdiend
mee hebben moeten leven sinds het begin van de jaren 70.
Maar ik kan u verzekeren
dat veel van de hotels, met name aan deze baai,
een stuk professioneler worden gerund
dan Fawlty Towers misschien was.
Zij mogen zich dan schamen, maar ik ben er trots op.
Wat er ook gebeurt, waar het uiteindelijk op neerkomt
is dat Torquay een heel erg goed stuk naamsbekendheid
krijgt van een cult-komedie,
en ik weet zeker dat iedereen in de baai er dankbaar voor is.
Er zijn hier heel weinig mensen zonder gevoel voor humor
die zouden zeggen, "Wij houden niet van
dat soort publiciteit hier." Er zijn er een paar.
We krijgen hier mensen van over de hele wereld. Het is bizar.
"Is dit waar Fawlty Towers is begonnen?" Of de Australiërs,
"Het ziet er niet zo uit als dat hotel, mate."
En de tourbussen maken een omweg voor het hotel langs,
van de hoofdweg af,
zes of zeven bussen komen er elke ochtend langs,
en dan zie je de bestuurder naar het hotel wijzen.
Het is een altaar.